Van Mykonos tot aan de werf

We kwamen aan in een baaitje bij Mykonos waar we prima lagen maar verder echt niets te doen was. Op de AIS zagen we dat Remco en Laetitia, die we kennen vanuit Poros, daar ook in de buurt lagen. Zij varen met gasten dus we moesten even afstemmen hoe het bij hen uitkwam, maar de dag erna zouden hun gasten vertrekken dus konden we afspreken. We voeren naar Agios Stefanos, waar we in een klein baaitje konden ankeren. Remco en Laetitia lagen in de haven van Tourlos, wat vlakbij was. Gezamenlijk namen we de waterbus naar Mykonos stad en kwamen zo in het feestgedruis. Wat een gezelligheid en drukte. 

De volgende dag bleven we nog even liggen in die baai omdat het hard zou gaan waaien. Dat deed het ook dus erg comfortabel lagen we niet. Daardoor besloten we de dag erna toch te gaan varen, ongeacht de wind. We voeren naar Poseidonia op het eiland Syros. Een hele grote baai waar we heerlijk rustig lagen. En daar lagen Remco en Laetitia ook weer. Ze hadden vrienden aan boord die met hen verder zouden varen maar zij hadden ook een huurauto. Ze vroegen of wij die auto nog een dagje wilden gebruiken en daarna in wilden leveren in de hoofdstad van het eiland. Nou, dat wilden we wel want op die manier konden we het eiland goed ontdekken. 

Dus de volgende dag met de auto op pad en zo vonden we nog een schitterende baai waar we goed konden liggen. Goed beschermd tegen de meltemi die zijn intrede had gedaan. De meltemi is een harde noordenwind die in Griekenland in de zomermaanden waait. Dus je moet dan even wat beter opletten waar je ligt. 

Nadat we de auto ingeleverd hadden, gingen we met de bus weer terug richting de Capella. En de volgende dag vertrokken we dus richting de nieuwe baai, bij Kini. Het was maar een klein stukje varen dus de rest van de dag konden we lekker snorkelen, zwemmen en wandelen. 

Het doel voor de volgende dag was ofwel het eiland Kea ofwel het eiland Kythnos. We zouden wel even zien hoe het zou lopen met de wind. Toen we zuid van Kea langs voeren was het nog vroeg. Door de meltemi gingen we zo hard dat we makkelijk nog wat verder konden varen. We besloten door te varen naar Sounion, aan het vasteland in de buurt van Athene. Toen we aankwamen, waaide het hard maar we lagen goed. Het anker hield goed en er waren geen golven in de baai. Maar verder was er ook niet zoveel. En hoe verder we naar het westen zouden gaan, hoe rustiger het weer zou worden. Zo zouden we de echte storm ontwijken. Dus zo gezegd zo gedaan. We trotseerden de harde wind en voeren via Anavyssos. Ook helaas een beetje een nietszeggende baai. Weinig mooie natuur en niet veel te beleven. We besloten in plaats van recht naar de werf te varen, de tijd te benutten en nog wat eilanden te ontdekken. Eilanden en plaatsen waar we ook komende winter mogelijk naar toe kunnen gaan. Dus zo ontdekten we Aegina (Perdika en Aegina stad), Agistri en Korfos. Wat een genot om zo lekker op het gemakje weer rond te kunnen varen. Op donderdag kwamen we aan bij de werf in Agio Theodoroi. We regelden alles en spraken af dat we de volgende dag als 1e de kant op zouden gaan. Om 8u00 dus.. 

Die donderdag middag hadden we ook de huurauto geregeld, zodat we zaterdag met die auto naar het vliegveld kunnen gaan. Ik bestelde een taxi om me naar de trein te brengen, zodat ik die auto op kon gaan halen bij het vliegveld. Maar helaas... geen taxi. Dus Peter en ik sprongen snel de dinghy in om mij bij het strand verderop af te zetten zodat ik de trein nog kon halen. Gelukt! Om 19u30 was ik weer bij de werf met auto. Een hele reis om de wereld maar later zou nog blijken hoe fijn het was dat we die auto hadden.

Vrijdag gingen we inderdaad zoals afgesproken om 8u00 het water uit. Het kan dus gelukkig wel, afspraken maken in Griekenland. Ik begon er al aan te twijfelen. Terwijl ik stond te filmen hoe de boot vakkundig uit het water werd getild, stond Laska naast mij een beetje te trekken aan de riem. Ik draaide me om om haar een standje te geven en tot mijn grote schrik zag ik een vislijn uit haar bek hangen. Uit reflex trok ik eraan, maar ze begon keihard te schreeuwen. Het haakje zat er dus nog aan! Wat een schrik, wat een ellende. In een flits zag ik de meest heftige beelden van een doodbloedende hond op mijn schoot en weet ik wat nog meer. 

Op een gegeven moment kalmeerde ze wat en we zagen geen bloed. Maar het was wel duidelijk dat er iets niet goed was. En dan ga je bellen met de dierenartsen die je via Google kunt vinden. Geen een was al open. Alles vanaf 9u00/9u30. Ja, lekker is dat, afwachten met de wetenschap dat je hond een vishaak ingeslikt heeft. Gelukkig was er iemand op de werf die zelf ook honden heeft en die heeft zijn eigen dierenarts gebeld voor me. Ik kon er direct naartoe. Zo fijn, die auto!! 20 minuten rijden en toen was ik er. Er werden foto's gemaakt en we zagen de haak al snel zitten. Tot mijn hele grote opluchting zat hij nog voor haar keel. Dus met een licht roesje konden ze Laska "opereren" en de haak verwijderen. Om 13u00 waren we weer terug aan boord met de haak in een kokertje in de tas. Als aandenken. 

We maakten de boot verder in orde om op zaterdag te kunnen vertrekken richting Nederland. Het gaat te warm worden en te druk met huurboten. Daar hebben we niet zoveel zin in dus tot begin september zijn we lekker in Nederland. Waar het ook super warm is. Dus daar hoeven we het niet voor te doen 😂. Maar we hebben heel veel andere redenen om het wel te doen: familie en vrienden zien, allemaal leuke afspraken en als klapper onze nieuwe aanwinst ophalen. We hebben een Lemsteraak gekocht en die gaan we volgende week omvaren van Friesland (Workum) naar Willemstad. Mijn ouders gaan gezellig met ons mee. Zo hebben ook gelijk even wat tijd samen met hen. Heel erg fijn! We kijken er naar uit. 

Terwijl ik dit schrijf, zitten we in het vliegtuig. Dus als jullie dit lezen, zijn we weer veilig terug op Nederlandse bodem!