Roerige dagen op Symi

Op 9 mei kwamen we zoals gepland aan bij Symi. We hadden er al veel filmpjes van gezien dus de verwachtingen waren hoog. 

Helaas konden we bij het dorpje zelf niet ankeren en de haven in, daar hadden we geen zin in. Je ligt er niet echt rustig en betaalt er nog een flink bedrag voor ook. Niet ons ding 🤣. Dus we gingen de baai ernaast voor anker en vanaf daar konden we prima naar het dorpje lopen. Een wandeling van een half uurtje, dat is goed voor het lijf. De baai was heerlijk rustig en we lagen er goed beschut. We wandelden wat langs het baaitje en voor die dag was dat even genoeg. We hadden immers al een dag gezeild. 's Avonds werd de rust verstoord door een politieboot die binnen kwam varen en met zoeklichten naar de boten keek, die er voor anker lagen. Hij scheen op ons. En nog eens. En nog eens. Dan ga je je toch afvragen wat ze willen. Maar ze meldden zich niet dus we dachten "het zal wel goed zijn". Even later kwamen er 5 schepen de baai binnen varen met grote Palestijnse vlaggen en leuzen op de rompen. Het bleken 5 deelnemers van de Gaza flotilla te zijn. Ze ankerden vlakbij ons (eigenlijk te dichtbij, maar de wind was gunstig dus we lieten het maar. Ze zouden de volgende dag wel weer verder varen, dachten we).

In de nacht werd ik wakker met ontzettende pijn in mijn buik en rug. Helaas ken ik het klappen van de zweep inmiddels. Een blaasontsteking. Dus de volgende dag maakten we de wandeling naar het dorpje, maar voordat we naar het dorpje gingen, eerst even langs het medisch centrum. Ik kreeg keurig een receptje mee voor antibiotica, maar op zondag is er helaas geen apotheek open. Ik moest dus nog een dagje geduld hebben. 

Het dorpje was heel mooi met prachtig gekleurde gebouwen langs het haventje. Maar zo verschrikkelijk toeristisch. We besloten om terug te gaan naar de boot en daar wat te eten. Het trok ons niet om tussen al die drommen mensen te gaan zitten. 

Eenmaal terug bij de boot bleek dat de Gaza flotilla nog niet van plan was te vertrekken. Gelukkig was de wind ons nog steeds gunstig gezind dus alles lag nog goed. 

Op maandag liepen we nog eens naar het dorpje om de antibiotica te halen en daar nog een rondje te lopen om te zien of we misschien toch nog iets gemist hadden. Maar nee.. het blijft mooi maar te toeristisch. 

In de avond draaide de wind en kwamen de andere schepen toch te dicht bij ons. Nu konden we niet anders meer dan melding maken dat ze er iets aan moesten doen. Wij konden niet nog meer ketting geven omdat we dan op de pier zouden liggen, dus zij moesten er iets aan gaan doen. Dat begon om even voor achten. We kregen de mededeling dat de schipper niet aan boord was dus dat ze helaas niets konden doen. We zeiden dat ze de schipper dan maar moesten bellen, omdat dit echt niet kon zo. De wind nam ook nog eens toe dus het was best spannend. 

De schipper besloot dat het allemaal niet zo'n haast had dus die kwam om 22u30 eindelijk een keer aankakken. Inmiddels hadden wij de camera's aangezet en op laten nemen en dat hadden we ook gemeld. Totaal geen zin in schade en gezeik. Gelukkig gingen de andere boten weg toen de schipper er eenmaal was. Ze ankerden een stuk verderop dus wij hadden een rustige nacht. 

De volgende dag voeren we naar Tilos, een klein en rustig eiland. Even weg uit alle drukte. Heerlijk. We lagen er 2 dagen te genieten van de rust. 

En nu zijn we al een paar dagen op Kos. We liggen voor anker bij Kardamena, waar vandaag John en JP aan zullen komen voor een vakantie bij ons aan boord. We kijken er naar uit! 

Afgelopen dagen hebben we doorgebracht met onze vrienden Edwin, Mirjam en Philou van de Simon Hendrick. Zij zijn toevallig ook op Kos. Het kwam echt heel goed uit want de haven waar zij in wilden, is heel ondiep. 2,10 meter en dat is ook de diepgang van hun boot. Ze vroegen of wij met de dinghy standby wilden zijn voor als ze vast zouden lopen. En dat was maar goed ook. Goed en wel in de haven wilden ze achteruit slaan, maar er gebeurde niks. De schroefas was eruit gelopen dus ze konden niet meer manoeuvreren. En dat in een ondiepe haven met een golfbreker van grote stenen. Snel greep Peter in door een lijn op de dinghy te zetten en ik stapte over in hun dinghy. Zo kregen we de boot met behulp van de 2 dinghy's gelukkig netjes op de plaats en konden Peter en Edwin de volgende dag de schroefas terug plaatsen. Eind goed, al goed.