Wind en geen wind

Die woensdag zijn we inderdaad voor Porto al een haven binnen gegaan, Viana do Castelo. De wind kwam aardig doorzetten en we scheurden tussen de wind- en kitesurfers zo de haven in. In de jachthaven pasten we niet, dus we mochten in een andere haven, maar daar lagen we eigenlijk helemaal prima. Midden in het centrum en dat bleek echt heel leuk te zijn. Hoe idyllisch en pittoresk kan zo'n plaatsje dan zijn he. Waar we 2 jaar geleden zo aan voorbij zeilden en nu bij toeval naar binnen zijn gegaan, was eigenlijk echt de moeite waard. Leuke, oude, goed verzorgde pandjes met van die schattige Portugese tegeltjes, gezelligheid op de terrassen en veel publiek. Niet alleen de locals maar ook verrassend veel wandelaars. De Camino bleek hier langs te gaan. We hebben heerlijk door de stad gelopen, wat gegeten en genoten van de sfeer hier. Een aanrader! 

De volgende ochtend om 8u00 (bij jullie 9u00, want het is hier een uur vroeger) zijn we verder gegaan. Dit keer wel richting Porto. Maar weer waren de voorspellingen zo dat het in de avond flink zou gaan waaien. We hadden eigenlijk bedacht om op de Douro, de rivier waar Porto aan ligt, ten anker te gaan en dan 's avonds vanuit ons eigen kuipje naar de duizenden lichtjes in de stad aan de oever te kijken. Maar toen we Porto binnenvoeren, waaide het al flink. Eigenlijk te hard om daar veilig te kunnen ankeren. We voeren de 1e brug onderdoor om toch even Porto vanaf het water te bekijken. De wind draaide hier ineens dus het grootzeil gijpte. Ik wilde snel de bakstag losgooien maar was net te laat.. het touw glipte door mijn handen en ja hoor, daar waren de brandwonden.. au! Snel hebben we de zeilen gestreken en zijn we op de motor verder gegaan. Wat een pracht zo langs het water. Maar ook, wat een drukte! Drommen mensen, echt massa's flanerend over de boulevard. 

Snel schoten we de jachthaven in waar nog net 1 plekje voor ons was, en begaven we ons tussen die massa mensen. Op zoek naar wat Porto te bieden heeft. En eigenlijk, heel eerlijk, moet ik dat antwoord verschuldigd blijven. Het is een hele mooie stad maar doordat het zo toeristisch is, is het vooral ook daarop gericht. De Portugezen zelf vertelden ook dat er in de loop der jaren een behoorlijke verandering heeft opgetreden. Ze moeten het hebben van het toerisme. Jammer van zo'n mooie stad. We hebben wat gegeten en gedronken en zijn snel weer richting de haven gelopen. Maar wel in euforische stemming want in de tussentijd werden we gebeld door Benjamin en Myrthe dat we weer opa en oma waren geworden! Een meisje, Moos Willemijn. Wat een schatje! Nu moeten we nog lang wachten voordat we haar in het echt kunnen zien. Best gek! 

De haven ligt zo'n 3 kilometer buiten de stad, richting zee. En daar is ook een klein dorpje en dat is eigenlijk veel sfeervoller dan het drukke Porto. We hadden een beetje spijt dat we niet daar wat hadden gegeten. 

De volgende ochtend, vrijdag de 13e, gingen we weer verder. Richting Figueira da Foz. We zeilden lekker maar de wind was wel weer heel wisselend. Dan geen wind, dan heel veel wind. De voorspelling was dat de wind flink toe zou nemen als we daar aan zouden komen. Maar er was juist geen wind. Dus we zetten nog wat zeil bij want we lagen zo'n beetje stil. En ja hoor, je raadt het al. Uit het niets was daar de wind. 35 knopen over dek. We liepen met 12,5 knopen richting de haven. Wat een bloedgang! Toen het enigszins kon, lieten we het grootzeil zakken en zeilden we op de genua de haven binnen. Ik denk dat hier de meest luie havenmeester werkt die we ooit gezien hebben. Nam niet de moeite om met die wind even een handje uit te steken, touwtje aan te pakken of ons zelfs maar welkom te heten. Na het afrekenen konden we naar onze ligplaats en hebben we gelukkig wel een rustige nacht gehad. We lagen veilig met zoveel wind en dat was fijn. 

Vanmorgen om 9u00 konden we weer terecht om de sleutel voor de steiger in te leveren. Zoals we eigenlijk al hadden verwacht, was de beste man te laat dus voeren we om 9u15 de haven uit naar de volgende stop. Het waaide lekker dus we zeilden heerlijk langs de kust richting Peniche. Totdat de wind verdween en blijkbaar besloten had niet meer terug te komen. Dus nu varen we al ruim 5 uur op de motor langs de kust. Als we vandaag in Peniche aankomen, kunnen we morgen naar Lissabon. Dus dat gaan we dan maar proberen.